In de openingsscène van de Spaanse film Yo, también zien we Daniel, een man met het syndroom van Down, een lezing geven over zijn loopbaan: hij is afgestudeerd aan een ‘gewone’ universiteit en heeft een ‘gewone’ baan als consultant. Het rekent meteen af met de eventuele vooroordelen van de kijker over mensen met het syndroom van Down. Hier staat een intelligente man vol vuur te vertellen over zijn zinvolle bestaan. In de volgende scène zien we Daniel op zijn eerste werkdag, ergens op een kantoor. Iedereen doet gewoon tegen hem en hij krijgt een bureau tegenover Laura, op wie hij al snel verliefd wordt. Hij is bijna geïntegreerd in de ‘gewone’ maatschappij, maar wil graag nog een echte vriendin. Hoewel zijn broer tegenwerpt: „Geen enkele vrouw met 46 chromosomen zal ooit op je vallen.”Een film zonder vals sentiment. Je voelt dat de makers veel van het onderwerp weten, het verbaast niet dat een van de regisseurs, Antonio Naharro, een zus met Down heeft. De scènes waarin gehandicapten spelen, komen zeer authentiek over. Ook Daniel blijft dicht bij de werkelijkheid. Toen de regisseurs Pablo Pineda (Daniel) ontmoetten, veranderden ze hun scenario en lieten hem zichzelf spelen. Pineda is de eerste man met het syndroom van Down die afstudeerde, zijn opvoeding lijkt op die van zijn personage: behandeld als gewoon kind en gestimuleerd om veel te lezen.

The Diving Bell and the Butterfly vertelt het waargebeurde verhaal van Jean-Dominique Bauby, de Franse Elle-hoofdredacteur die door een beroerte bijna helemaal verlamd raakte. Hij leidt volgens de dokters aan het locked-in syndroom wat zoveel betekent als gevangen zitten in je eigen lichaam. Zijn hersenen functioneren nog, maar hij kan niet bewegen. Hij zit zoals hij zelf zegt, gevangen in een duikersklok (the diving bell), maar kan hieruit ontsnappen door opnieuw geboren te worden als vlinder (and the butterfly). Regie: Julian Schnabel